2 gedachten over “#DD74 Lievelingsplek op werk

  1. Mijn stoel! Niet alleen staat die stoel in de spreekkamer, de plek waar de meeste belangrijke gesprekken gevoerd worden. Maar ook is die bewust gekozen. Ooit had ik te maken met een collega die net als ik net gestart was als huisarts. Hij zat niet goed in zijn vel. Er was een ongezonde disbalans in de relatie met zijn oudere, veel ervarener collega. We hadden daar al eens over gesproken. Toen ik in zijn praktijk was, zag ik de spreekkamer van zijn collega: Mooi meubilair, imposant haast, goed voor elkaar. Zelf zat hij op een wrakkig stoeltje achter een formica tafeltje onzeker te wezen. Toen al dacht ik: Dat zit niet goed. En je móet goed zitten als je intensief zit te luisteren naar je patiënten. Bovendien besteed je ruim een derde van een etmaal vanuit die plek. Die mag dan wel goed zijn.
    Daarom heb ik gespaard en geïnvesteerd in een hele goede stoel. En uiteindelijk mijn droomstoel gekocht: De Eames EA 109. In rood leer. En áls ik dan eens een heel breedsprakige patient heb waarbij het luisteren per ongeluk afzakt naar niet meer dan beleefdheidsniveau, dan voel ik mijn billen en mijn rug, omsloten door mijn Eames. En dan denk ik: Wat zit ik hier goed!

  2. Mijn spreekkamer! Tegen de stroming en huidige cultuur van flexplekken in, heb ik enkele maanden geleden een ‘eigen kamer’ bemachtigd (oftewel een vaste werkplek, die ik kan inrichten en gebruiken op de meeste dagen dat ik werk). Ik miste een plekje dat ik naar eigen wens in kon richten. Ik had nooit zo gedacht dat dat belangrijk voor me zou zijn, tot begin vorig jaar. Ik volgde een cursus strategisch leiderschap, waar het op een bepaald moment ging over het belang van het hebben van een eigen werkplek. Toen realiseerde ik me dat het ook voor mij belangrijk was. Tot die tijd zat ik op verschillende kamers. Die nog ingericht waren door collega’s die al veel langer op deze plek werkten en dus de tijd van een eigen kamer nog meegemaakt hadden. Na de bewuste cursusdag ben ik direct tot actie over gegaan en daar ben ik mezelf nog altijd dankbaar voor. In goed overleg is er wat geschoven, waardoor er een kamer ‘vrij kwam’ voor mij. De kamer is nog niet klaar, de kunst staat nog tegen de muur ipv dat het ophangt, maar het uitzoeken alleen al was een feestje. Er staan een paar plantjes. In de la ligt wat thee en ‘feel good materiaal’. Onder dat laatste versta ik kaartjes of brieven die ik van tevreden patiënten heb gekregen. Mooi om naar terug te kijken, bijvoorbeeld op momenten dat ik even een beetje positiviteit kan gebruiken. Er zit een groot raam in, dat uitkijkt op een groenstrook en pas een stuk verder een woonwijk. Ik geniet elke keer weer als ik ‘mijn’ kamer in kan gaan en ben me al aan het bezinnen hoe ik nog wat meer sfeer kan creëren. Ik vind het leuk dat de kamer iets van mijn persoonlijkheid reflecteert en hoop dat ik daarmee patiënten zich wat meer op hun gemak kan laten voelen. Iets wat naar mijn mening veel te weinig aandacht krijgt in de neutrale flexplek cultuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *