#DB7 Zomerbrief

Nijmegen, 1 augustus 2017

Beste Bart,

Soms is er ineens zo’n zin, die bij me binnenwandelt, zich nestelt, en dan een tijdje met me meereist. Die vraagt om bemijmerd en beschreven te worden.. Er is er nu net weer eentje binnengekomen: ‘Hier zijn geen algemene recepten voor, volgens mij..’ Ik hoorde ‘m gisteravond, met het terugkijken van Eberhard van der Laan als Zomergast. En deze zin spoelde als een golf door me heen.. Jeetje.. dit is zo wáár. En ineens zag ik deze woorden uitwaaieren in me, en op verschillende plekken neerdwarrelen. De eerste was dat dit precies verwoordt wat ik mijn patiënten wil geven, die ruimte, dat er geen regels zijn waar ze zich aan moeten houden als het gaat om omgaan met je ziekzijn en je naderende levenseinde. Júist niet.

Tegelijk is het geloof ik ook het antwoord op jouw vorige brief. Je vroeg hoe wij dat organiseren, het delen of bespreken van het leerproces. En ik besef dat ik alleen maar antwoord kan geven op hoe ik dat zelf doe, en eigenlijk blijkt dat ik daar dus ook geen algemeen recept voor heb. Soms kom ik precies de juiste mens op het juiste moment tegen om het mee te delen, en soms is het blijkbaar juist nodig om er even zelf mee te zijn en het te laten sudderen (of woest te laten kolken, zoals in m’n vorige brief ;-)..).

Er is geen algemeen recept.. Toen ik 17 was keek ik met stille jaloezie naar de mensen om me heen die al veertig of verder waren. En wenste ik dat ik de tijd een jaar of twintig door kon spoelen, dat ik net zo ver mocht zijn als zij. En nu, (flink wat jaren later maar helaas nog stééds geen 40..) vraag ik me af of dat misschien te maken heeft met deze zin. Ik was zo op zoek naar de goede regels om me aan te houden, om een goed mens te zijn. Maar wat nou, als die er helemaal niet zijn? En wat nou, als het in het leven helemaal niet gaat om het volgen van de ‘recepten’, maar van de stroom?

Tsja.. het is een beetje een zomerbrief geworden geloof ik.. Van niet zozeer een dokter als wel een mens die onderweg is (en uiteindelijk is dat dan toch ook weer één en dezelfde, gelukkig!). Ik ben benieuwd of jij dit herkent, dat er eigenlijk misschien wel helemaal geen ‘levenskookboek’ is. Of blijkt dat er juist wel te zijn?

Zomerse groet,

Marije

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *