3 gedachten over “#DD61 Nieuwe blik

  1. Misschien een lang stuk, maar hier komt ie:
    Het zijn juist de opmerkingen van patiënten geweest die me ervan bewust maakten waar het om draait in de zorg:
    De moeilijk-te-prikken-patiënte geïntroduceerd als lastige “borderliner”, bij wie ik de eer had als coassistent een nieuw infuus te moeten prikken. Ik durfde amper haar kamer binnen te komen, maar deed vervolgens ‘kordaat’ in de uitleg van het belang ervan, zei dat ik niet kon garanderen dat het in één keer raak zou zijn en gaf haar de mogelijkheid “stop” te zeggen. Bij haar ontslag liet ze bij de verpleegpost een neproos voor me achter met een briefje eraan:”beste Elles, deze prikt niet. Succes met je verdere opleiding.”
    De ALS patiënt met longontsteking voor wie we niets meer konden doen, mijn onmacht als beginnende zaalarts voelde en de moeite nam om op zijn communicatiecomputer in te typen: “Ik weet dat je het moeilijk vindt dat jullie me niet meer beter kunnen maken, maar wat fijn dat je elke dag een paar keer langs komt om te kijken hoe het met me gaat”. Net zoals de patiënt die oprecht enthousiast zijn dank uitte omdat ik ook ná mijn dienst nog even bij hem langsliep.
    De senior arts bij wie ik zelf nog coassistent was geweest en die jaren later mijn patiënt werd op een revalidatieafdeling, die leerde me:”als dokter wist ik het zo goed voor anderen, maar nu ik zelf ineens zo kwetsbaar ben, merk ik hoeveel moeite ik heb om dat te laten zien en bespreken…”
    Al deze patiënten leerden me het belang van eerlijk en betrokken te blijven, ieder zijn autonomie te gunnen waar mogelijk
    en ook hoe belangrijk -en naar mijn mening juist ook professioneel!- het is gewoon te erkennen dat we allemaal óók kwetsbaar zijn.

  2. Dank Ellis voor je uitgebreide reactie met stuk voor stuk mooie, concrete en inspirerende voorbeelden over het belang om naast eerlijk en betrokken te zijn en tegelijk ook ieder zijn autonomie te gunnen. Deed me denken aan wat Ali B in een tijdschrift stelde: kwetsbaarheid en verbinding zijn nu het belangrijkste…

  3. Ha Maleene, ik zag je reactie vandaag pas. Dankjewel!. Ja, ik besefte dat het zo bijzonder is als je van patiënten spontane feedback terugkrijgt (want dat hoeven ze niet te doen, is niet vanzelfsprekend) en wanneer dat ook matcht met hoe je zelf zo graag in je werk wil staan. Dat lukt natuurlijk niet altijd, er blijft een spanningsveld tussen je eigen energieniveau/gegrond zijn, de context waar je mee te dealen hebt, zoals o.a. Jim van Os het beschreven heeft: de bureaucratische logica die het soms gewonnen lijkt te hebben van je professionele logica, en de invloed die dit alles heeft op onze interacties als zorgverlener met patiënten of cliënten. Deze reflectievraag triggerde me vooral ook omdat ik bedacht dat ik waarschijnlijk meer van patiënten heb geleerd dan van de meeste opleiders die op mijn pad kwamen. Sommige zagen het tonen van emotie of kwetsbaarheid juist als onprofessioneel. Konden zelf moeilijk open reflecteren. Toen één van hen zei dat ik “meer eelt op m’n ziel moest kweken” heb ik eigenwijs gezegd dat ik mijn ziel graag een beetje soepel hou. Mijn ervaring is dat supervisoren zonder medische achtergrond (of degene met medische achtergrond die ook zijpaden hebben bewandeld) dat vaak beter begrijpen. Herkenning en erkenning is (voor mij I.i.g.) zo belangrijk om je gesterkt te voelen in je professionele identiteit en resoneert altijd ook met je persoonlijke identiteit!(Dankjewel Hilda de Reeder en Elsbeth de Wilde!) Gelukkig is er veel positiefs gaande in de medische sector en jullie helpen daaraan mee met de doktersdialogen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *