#DB3 Dat wezenlijke

Ergens tussen Nijmegen en Zwolle, 30 juni 2017

Beste Bart,

Dank voor je antwoord! Ik werd geraakt door wat je schreef, over de momenten waarop je geen tijd meer beleeft, maar leeft in de tijd. Dat is het precies! En hoe dat dan werkt? Geen idee.. maar het begint met het verlangen, daar ben ik heilig van overtuigd. Met daaraan toegevoegd een dosis vertrouwen, dat het vanuit dat vuurtje van verlangen kan ontstaan en z’n weg zal vinden.

Zo geldt dat voor meer dingen.. Zoals je weet is mijn vorige blog ontstaan na een periode van meer dan een jaar waarin ik niet heb geschreven. Ik vond het spannend, om weer te beginnen. En het is niet dat ik niet tevreden ben met wat ik schreef, maar ik besefte me deze week wel, dat ik eigenlijk toch een soort veilig buffertje in had gebouwd. Zoals je altijd een keuze hebt, hoe diep je wil gaan. Bijvoorbeeld als iemand je vraagt hoe het met je gaat. Ik ben op een gegeven moment gaan herkennen dat er in de split second na die vraag, vanbinnen als het ware een sensortje aan gaat, die detecteert hoe ‘echt’ ik antwoord ga geven. Afhankelijk van het moment, van wie het vraagt, van hoe ik me voel. En kan het zijn dat ik kies voor ‘Ja, goed! Met jou?’ terwijl er eigenlijk wel veel meer te vertellen is. Da’s niet erg.. Maar wel goed om te herkennen denk ik, en me bewust te zijn vanuit welk laagje ik antwoord geef.

Iets soortgelijks zag ik nu ook in m’n schrijven, dat ik op een veilige plek gebleven was. En deze week besefte ik: ik wil schrijven over wezenlijke dingen. En ja, dat is eng, en ja, dat is misschien wel veel te ambitieus. Maar ook dit begint met het verlangen..

Vlak nadat dit besef ‘viel’, kwam ik een interview tegen met Manu Keirse, in Trouw. Zijn eerste levensles gaf me een brok in m’n keel. Hij gaat over verdriet, en iemand daarin nabij te zijn. Écht te luisteren… Waarachtig luisteren, en je daarin inhouden, dus ruimte geven. Já, daar verlang ik naar. Dat is wat ik wil geven, wil doen, wil zijn. Dit is wezenlijk, voor mij. En vlak daarna hoorde ik een stemmetje: ‘Ja, maar… tijd! Hier heb je toch nooit genoeg tijd voor?’
Dit is het moment om te herinneren dat je me hoop gaf. Dat de tijd veel ruimer kan zijn dan ik denk. En dat het gaat om m´n verlangen. Dat vuurtje in elk geval te laten branden, en me te laten verrassen door wat er dan ontstaat…

(Her)ken je dat? Dat wezenlijke, wat je wil of kan geven in je werk? En als mens (voor zover je dat los kan zien)? Of heb je dat anders?

 

Hartelijke groet,

Marije

P.S. misschien heb je hem al gelezen, maar dit is nog de link naar het interview: https://www.trouw.nl/samenleving/de-levenslessen-van-psycholoog-manu-keirse-luisteren-is-verdraaid-moeilijk~a03cea93/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *