#DB2 Antwoord!

 

Ik heb antwoord gekregen van Bart! (Bart Timmers, voor wie nieuwsgierig was.. Huisarts in ‘s-Heerenberg.)

25 juni 2017

Beste Marije,

Wat leuk om je brief te lezen! En om meteen maar antwoord te geven op je zelf ingevulde vraag: ja, prima, sommige wedervragen liggen voor de hand. Dan is het antwoord geven op de vraag die je verwacht wat mij betreft een goede manier om de conversatie op gang te houden.

Opvallend dat je in het eind van je brief die subjectiviteit van de tijd noemt. Er schijnen metertjes te bestaan die de tijd objectief bijhouden, maar ik vertrouw ze nooit echt. Ze meten seconden, minuten, uren, maar op een of andere manier meten ze altijd meer of minder dan wat ik zelf ervaar. Dan zeg je dat de tijd snel gaat. Of vooruit kruipt. En wat jij beschrijft, gespannen knokken tegen de tijd versus ontspannen verdwijnen in het moment, dat is heel herkenbaar. En ondanks het feit dat ik inmiddels wat meer ervaring heb met die tijd, blijft het worstelen. Wat heel belangrijk is, is dat je die momenten van het ervaren van tijdsdruk, bewust moet afwisselen met jezelf laten verliezen in de tijd. Lekker ouwehoeren met vrienden, wegduiken in een boek of film, of een concert, een beetje hobby-en, het zijn allemaal momenten waarop je geen tijd meer beleeft, maar leeft in de tijd. Die tijd is er nog steeds, maar die adem je in als lucht, zonder weerstand, zonder besef.

Het goede nieuws: Ik heb ervaren dat je automatisch een soort natuurlijk gevoel voor tijd gaat krijgen. Daardoor gaat ’t minder knellen. Kwaliteit kan als ’t moet ook in beperkte tijd. Ooit schreef ik daar al eens een blog over, met mijn ervaring dat zelfs een hele drukke avonddienst op de huisartsenpost nog zo kan lopen dat je iedereen aandacht geeft. Dan is het meer een kwestie van instelling.

Ergens in je brief lijkt het alsof je een strakke spreekuurplanning stelt tegenover kwaliteit. Ik voel dat knellen soms ook wel, maar van de andere kant: Ik heb in de loop van de jaren mijn spreekuren telkens iets aangepast, zodat die kwaliteit gemiddeld genomen ook in de tijd past. Het blijft een compromis, en “gemiddeld” betekent dat ik soms ergens halverwege toch ineens uit kan lopen, maar niet meer zo lang als vroeger en ik weet dat er “inhaalblokjes” zijn.

Herkenbaarheid alom dus, maar gelukkig is er ook hoop. Ik vind het mooi dat je zo bewust bezig bent met deze belangrijke vragen. Wat ik me nog afvraag: Wát precies bepaalt voor jou kwaliteit?

 

Hartelijke groet,

Bart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *